Dan it-tango nkiteb minn Alfredo Le Pera fl-1934. Tistgħu tisimgħuh kantat mill-kbir Gardel…
Soledad
Solitudni
Yo no quiero que nadie a mi me diga
que de tu dulce vida vos ya me has arrancado.
Mi corazón una mentira pide
para esperar tu imposible llamado.
Yo no quiero que nadie se imagine
como es de amarga y honda mi eterna soledad,
pasan las noches y el minutero muele
la pesadilla de su lento tic-tac.
Ma rrid li ħadd ma jiġi jgħidli/ li int ġa qaċċattni minn dik il-ħelwa ħajtek./ Qalbi tittallab għal gidba/ sabiex nibqa’ nittama li ser issejjaħli./ Ma rrid lil ħadd jimmaġina/ kemm hi morra w fonda s-solitudni eterna tiegħi,/ jgħaddu l-iljieli u l-minutiera titħan/ bit-tokk imtawwal tagħha, tal-ħmir il-lejl.
En la doliente sombra de mi cuarto, al esperar
sus pasos que quizás no volverán.
A veces me parece que ellos detienen su andar
sin atreverse luego a entrar.
Pero no hay nadie y ella no viene,
es un fantasma que crea mi ilusión.
Y que al desvanecerse va dejando su visión
cenizas en mi corazón.
Fid-dalma sofferenti ta’ kamarti, nistenna/ li nisma’ l-passi tagħha, li jaf m’huma se jaslu qatt./ Xi minn daqqiet jidhirli li nismagħhom jieqfu eżatt wara l-bieb/ mingħajr ma imbagħad ikollhom il-ħila jidħlu./ Iżda m’hemm ħadd u m’hix ġejja,/ kull m’hija ruħ maħluqa mill-illużjoni tiegħi./ U li x’ħin tgħib, xbihietha tħalli/ l-irmied ġewwa qalbi.
En la plateada esfera del reloj,
las horas que agonizan se niegan a pasar.
Hay un desfile de extrañas figuras
que me contemplan con burlón mirar.
Es una caravana interminable
que se hunde en el olvido con su mueca espectral,
se va con ella tu boca que era mía,
solo me queda la angustia de mi mal.
Fuq id-dawra mfiddha ta’ l-arloġġ,/ is-sigħat agonizzanti jiċħdu li jgħaddu./ Parata ta’ figuri strambi/ jiċċassaw lejja b’ħarsa għijjieba./ Qisu karavann bla tmiem/ li jegħreq fin-nisi b’daħka spettrali/ u miegħu jgħib dak fommok li darba kien tiegħi/ u kull ma jifdalli, dwejjaq ġo qalbi.
En la doliente sombra…
0 comments:
Post a Comment